“Hoe das werkt? Praktisch filosofisch en art based, want die bieden altijd wat extra’s. En vooral verbindend, laagdrempelig en met aandacht. Andere belangrijke waarden zijn autismevriendelijk en GVR-proof.

Verbindend

Zet een groep kinderen bij elkaar en je hebt een goed recept voor gedoe, verrassingen en verschillen. Toch zitten die verschillen voor mij nooit de gezamenlijkheid in de weg. Dat is nu net de hele zin van de zaak: nieuwgierig zijn naar de unieke wezens die we zijn en continu bruggetjes vormen met en naar elkaar. Een klas is nooit voor niets een klas, je moet iets met elkaar. Ik geloof dat kinderen op school iets anders neerzetten dan thuis. Het boeiende verschil tussen ons privé en publieke bestaan. Wat je van je ouders meekrijgt werkt door op school en andersom; natuurlijk met een ander gewicht. Kinderen zijn meestal ook bereid om dit privéleven – van behoorlijk beschermd tot compleet chaotisch – los te zien van wat ze samen op school beleven. Ze nemen elkaar niets kwalijk en zeggen tegelijkertijd vrij makkelijk wat ze vinden. Voor deze openheid en eerlijkheid heb ik een getraind oog. Ik waardeer dit spel van geven en nemen enorm – het werkt verbindend en zet kinderen in hun kracht!

Laagdrempelig

Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Ik geniet van de meertaligheid; met één Nederlands toch allerlei talen en klanken verstaan en die weer aan elkaar vertalen. Kun je goed hardop denken, dan leer je heel snel van elkaars getjilp. Dan ervaren we dat we allemaal vogels zijn en meestal ook kunnen vliegen. We kakelen niet door elkaar en kwaken om de beurt – soort van dan. Meertalig werken is automatisch laagdrempelig en ongevaarlijk zijn, met voor ieder kind een instapmogelijkheid. Het zal mij niet gebeuren dat een kind voelt dat het niet mee kan doen. Toch gaat dit niet vanzelf; zeker niet als je een twee meter lange man bent met baard en lage stem. Ik doe actief mijn best om meertalig en laagdrempelig te zijn. Door hardop te benoemen wat ik zie en voel.

Autismevriendelijk

Mijn leven lang ben ik al omringd met mensen ‘in het spectrum’. Dus heb ik voelsprieten om autismevriendelijk te zijn. De ingrediënten zijn (bijna grenzeloos) geduld, voorspelbaarheid en heldere taal. Zien en zeggen wat gewenst of ongewenst is. Autisme manifesteert zich in een spectrum, wat ik een mooi woord vind. Alles met een sterke nadruk op het zelf (autos) een beetje bij elkaar gebundeld. Zo’n spectrum biedt ook de mogelijkheid om te weten waar de ander zit … ergens daar in dat spectrum. Ik ervaar dat autisme ook betekent: zoveel mogelijk lekker in eigen beheer doen. Niet als persoonlijke keuze, eerder ingegeven door iemands bedrading. Vaak zijn mensen met autisme ontvankelijk voor gemoedstoestanden en indirecte informatie. Dan is terloopse communicatie erg handig, bijvoorbeeld door wandelend of tekenend te praten met minder of geen oogcontact. Of juist extra ondertiteling voor meer bedding, focus en energie. Autismevriendelijk zijn is niets meer en niets minder dan zonder oordeel, zorgvuldig en bovenal aanwezig zijn.

Met aandacht

Autismevriendelijk werken heeft alles te maken met mijn overtuiging dat speciaal onderwijs eigenlijk ‘normaal’ onderwijs zou moeten heten. Zeker in een welvarend land als het onze. Goed onderwijs voor iedereen gaat om kwaliteit – je moet er écht voor doorleren. En om kwantiteit – genoeg professionals die kinderen met tijd en aandacht bijstaan in hun schoolloopbaan. Momenteel hebben klassen gemiddeld 25- 30 kinderen en levert één docent die kwaliteit. Buiging wanneer dit lukt! En begrijpelijk dat we soms een hoge prijs betalen. Mensen vallen om, kinderen krijgen verdeeld aandacht of komen thuis te zitten. Het leren gebeurt ook lang niet altijd onder de gewenste condities. Ik zeg: geef alle onderwijs de middelen als ware het speciaal onderwijs. En geef speciaal onderwijs een verdubbeling van budget om nog specialer te kunnen zijn. Dit, lieve mensen van OC&W, is mijn conclusie na twintig jaar regulier middelbaar onderwijs en vier afgeronde schoolcarrières van onze kinderen. Echt, ieder kind verdient aandacht en helemaal in het huidige tijdsgewricht. Om misverstanden te voorkomen … aandacht is meestal: gewoon (mogen) zijn en lekker doen!

GVR-proof

Wie kent ‘m niet, die Grote Vriendelijke Reus van Roald Dahl. Net als hij zie ik kinderen als ongepolijste diamanten. Vanuit deze grondhouding draag ik mijn steentje bij aan hun ontwikkeling. Ik hou van het frisse en onbe-snos-kommerde wat jonge mensen om zich heen hebben hangen. Hun wereld vol belofte, dromen en welbegrepen egoïsme. Het is geweldig om getuige te zijn van wielen die opnieuw uitgevonden worden. Iedere ‘Wauw, ik snap het!’ is authentiek en oprecht. Ja, ik kan keer op keer genieten van het moment dat een kind kan lezen, fietsen, veters strikken of ineens snapt hoe iets werkt. Van hoe zij een Donald Duck voor de tiende keer leuk vinden of wéér gaan springtouwen. Van hoe je ze zo heerlijk kunt meenemen in een verhaal en samen een hoop plezier beleeft. Is het nu waar … of toch niet? Tja, we kunnen er lang of kort over zijn: ik kan gewoon goed met kinderen werken.