Wijsheid en geluk voor het leven

Al van jongs af aan ging ik vaak tegen de stroom in. Alles onderzoeken, in twijfel trekken, opnieuw bekijken. Ik genoot van zoektochten door de geest en het wiel vooral zelf uitvinden. Dit zette ik voort tijdens mijn studies:
>>> docent tekenen >
>>> beeldend kunstenaar >
>>> filosoferen met kinderen en jongeren >
>>> beeldende kunst en vormgeving
Het maakte mij vertrouwd met het smalle pad. Niet doen wat de meesten doen, maar zoeken naar geitenpaadjes. Dat is inclusief hobbels en valkuilen, want het leven heeft van alles in petto. Zo ontdekte ik dat besluitvaardigheid en zelfvertrouwen voortkomen uit onafhankelijkheid en lef. Is het misschien daarom dat we wijsheid en geluk zo gemakkelijk terugzien bij kleine kinderen?

Met heel weinig kunnen en durven kinderen ontzettend veel. Zand, water en zon en hup, ze zijn zo uren verder. Complete aanwezigheid door te spelen. Een tak wordt koning, een stok is paard en in de emmer wacht de rivier die straks landsgrens wordt. Tot een jaar of acht gaan kinderen meestal gewoon lekker aan de gang. Daarna begint het grote twijfelen. Als docent heb ik de zin ‘ik kan niet tekenen’ maar al te vaak gehoord, ook van ouders. Meestal bedoelt iemand dan: ‘ik heb weinig ervaring en dus (nog) geen vertrouwen in wat ik kan’. Het raakt ook de plek die tekenen – of een andere vorm van zelfexpressie – heeft gekregen in ons leven; thuis en op school. Toch heeft iedereen authentieke maakkracht!

Lenig in hoofd, hart en handen

Kinderen doen iets wat op latere leeftijd lijkt te verwateren. Ze spelen, zoals ik hiervoor beschreef. En ze weten dat ze spelen en doen het alsnog. Kinderen zijn flexibel in hun aanname van de waarheid; lenig in hun hoofd, hart en handen. Zo is een favoriete knuffel nog steeds een volwaardig gesprekspartner. En is de natuur één bonk magie – iets om te koesteren, als je het mij vraagt. Het is mijn mazzel om via de kunsten en het werken met kinderen zelf nog best lenig te zijn. Dus neem ik – als groot kind – het voortouw om samen wendbaar te zijn, zodat we dicht bij onszelf blijven.